کسانی که این مسیر را رفته‌اند

سه سال از درمان خانم عباسی گذشته و حالش روز‌به‌روز بهتر شده. بعد از جراحی، درمانش با شیمی‌درمانی خوراکی ادامه پیدا کرد و به گفته‌ی خودشون، تو این مدت هیچ‌وقت به نتیجه شک نکردن. وقتی ازشون خواستیم یه جمله برای بیمارهای دیگه بگن، جوابشون ساده و محکم بود: پزشکت رو با دقت انتخاب کن، امیدت رو از دست نده و به تیم درمانت اعتماد کن.

با یه نامه اومده بود که توش نوشته بودن باید به کل مغزش اشعه داده بشه. سرطان کلیه‌اش به مغز رسیده بود و روی ویلچر بود؛ نه دست و پاش درست کار می‌کرد نه چشمش خوب می‌دید. دکتر اربابی تصمیم گرفت اول مسیر دیگه‌ای رو امتحان کنه: داروهای مخصوص سرطان کلیه که روی مغز هم اثر دارن. فقط یه ماه بعد، خودش راه می‌ره و دست چپش کار می‌کنه. پیام اصلی ویدیو از زبون دکتر: درگیری مغز همیشه یعنی این نیست که باید با عجله به مغز اشعه داد.

این ویدیو رو فرزند یه مادر روایت می‌کنه؛ مادری که سرطان ریه‌اش به مغز رسیده بود و خانواده به گفته‌ی خودش تقریباً دیگه امیدی نداشتن. با راهنمایی دکتر اربابی یه جراحی سخت انجام شد و بعد، با تشخیص درست، درمان با یه قرص ساده ادامه پیدا کرد. حالا یه سال گذشته و مادرش همه‌ی کارهاش رو خودش انجام می‌ده و حسابی سرحاله.

اولین نشونه یه تشنج بود، اون هم وسط فوتبال با دوستاش. ام‌آرآی نشون داد توموری تو یه ناحیه‌ی حساس مغزش هست و بعد از مشورت با چند جراح، شهریور ۹۹ عمل شد. برنامه‌ی درمان طوری چیده شد که اول ترم آخر دانشگاهش رو تموم کنه و بعد ۳۰ جلسه پرتودرمانی بشه. الان شش ماهه تو دوره‌ی شیمی‌درمانیه و همزمان فوق‌لیسانس هم قبول شده؛ یه نمونه‌ی واقعی از اینکه درمان می‌تونه کنار زندگی جلو بره، نه به‌جای اون.

فاطمه بعد از جراحی تومور مغزی، به پیشنهاد دکتر اربابی رفت پیش متخصص تغذیه و حالا ۹ ماهه که رژیم کتوژنیک داره. می‌گه اولش سخت بود ولی الان باهاش رفیق شده. تعریف می‌کنه چی می‌خوره و چی رو کنار گذاشته، و دکتر هم توضیح می‌ده این رژیم هم به کم‌شدن وزنش کمک کرده و هم ممکنه برای نوع توموری که داره، در کنار درمان اصلی اثر مثبت داشته باشه. فقط یادتون باشه چنین رژیمی رو خودسر شروع نکنید.

کاویان یه عکاس جوونه که ماجراش با گرفتگی گوش و خون‌دماغ شروع شد. دکتر اربابی اول توضیح می‌ده چرا این سرطان تو ایران بیشتر سراغ جوون‌ها میاد و چرا نباید یه توده‌ی گردن رو دست‌کم گرفت. بعد کاویان از ترسش از شیمی‌درمانی می‌گه و اینکه حالا سلامتی رو به موهاش ترجیح می‌ده. ولی نکته‌ی طلایی ویدیو مال خانواده‌ست: وقتی حرف‌ها رو از کاویان پنهان می‌کردن حالش بدتر بود، و وقتی همه‌چیز رو صادقانه بهش گفتن، روحیه‌اش برگشت.

کی فکرش رو می‌کنه یه معده‌درد ساده، اولین نشونه‌ی یه تومور مغزی باشه؟ ماجرای حسین سال ۱۴۰۰ دقیقاً همین‌طوری شروع شد و بعد رسید به سردرد و سرگیجه و ام‌آرآی. بعد از جراحی، پرتودرمانی هم روی مغز و هم روی ستون فقراتش انجام شد؛ دوره‌ای که به گفته‌ی دکتر اربابی خیلی اذیتش کرد. حالا یه سالی از درمان گذشته و حالش خیلی خوبه.

سال ۹۳ از تبریز اومده بود تهران. همکار دکتر اربابی تو تبریز جراحیش کرده بود و بخشی از تومور مونده بود که با پرتودرمانی درمان شد. حالا نزدیک ده سال گذشته، ام‌آرآی جدیدش عالیه و فقط برای کم‌کاری غددش تحت درمانه. این ویدیو یادآوری می‌کنه که درمان با آخرین جلسه تموم نمی‌شه؛ پیگیری منظم، بخشی از خود درمانه.