کسانی که این مسیر را رفته‌اند

وقتی جواب پاتولوژی گفت گلیوبلاستوما، مطمئن بود دیگه زنده نمی‌مونه. جراح مغزش اون رو به دکتر اربابی معرفی کرد و یه سال کامل، هر ماه چند روز قرص شیمی‌درمانی خورد. دکتر اولش بهش گفته بود یه تار موت هم نمی‌ریزه؛ وقتی موهاش ریخت، با گریه رفت پیشش و جواب دکتر این بود که اگه اون قول رو نمی‌دادم، این‌قدر محکم ادامه نمی‌دادی. حالا هم موهاش دراومده، هم خوب شده.

معصومه فقط ۱۹ سالش بود که تشخیص گرفت و دکترهای مشهد اون رو به دکتر اربابی معرفی کردن. ۱۹ جلسه شیمی‌درمانی شد و حالا مدت‌هاست درمانش تموم شده و فقط هر شش ماه یه بار برای چکاپ میاد. وقتی ازش می‌پرسیم چی بیشتر از همه کمکش کرد، جوابش یه کلمه‌ست: روحیه. روحیه‌ای که خانواده‌اش کنارش ساختن تا همه با هم با بیماری کنار بیان.

آقای حسینی سال ۹۳ تو شیراز جراحی تومور مغزی کرد، ولی جواب پاتولوژیش اشتباه بود. وقتی اومد پیش دکتر اربابی، پاتولوژی دوباره بررسی شد و تشخیص درست به دست اومد. بعدش یه سال درمان سخت شروع شد و مدام بین شیراز و تهران رفت‌وآمد می‌کرد. راز روحیه‌اش؟ کار رو کنار گذاشت، کتاب خوند، سفر رفت و به قول خودش به خودش خوش گذروند. حالا فقط برای چکاپ میاد.

برگشتن بیماری، آخر راه نیست؛ این ویدیو دقیقاً همینو نشون می‌ده. سال‌ها بعد از جراحی، تومور دوباره برگشت و کار به جایی رسید که تعادل نداشت و غذا خوردن براش خطرناک شده بود. ماه رمضون ۲۵ جلسه پرتودرمانی شروع شد و به گفته‌ی همراهش، حالا راه رفتن دوباره دست خودشه و بدون هیچ مشکلی غذا می‌خوره.

حدود ۱۲ سال پیش جراحی شد و تا پنج سال همه‌چیز خوب بود، تا اینکه بیماری برگشت. جراحش خودش اون رو به دکتر اربابی معرفی کرد. قبل از پرتودرمانی نمی‌تونست درست راه بره و به در و دیوار می‌خورد، و موقع غذا خوردن هر لحظه خطر خفگی داشت. همراهش تعریف می‌کنه که بعد از ۲۵ جلسه پرتو، حالا خیلی راحت راه می‌ره و غذا خوردنش هیچ مشکلی نداره.

سال ۹۲ چند بار پای چپش ناگهان بی‌حس شد و ام‌آرآی یه تومور گرید ۲ تو مغزش نشون داد. جالبه که درمان همون موقع شروع نشد؛ چهار سال هر چند ماه یه بار ام‌آرآی گرفت و تومور ثابت موند. سال ۹۷ که تومور شروع کرد به رشد و علائمش بیشتر شد، وقتش رسیده بود: جراحی کامل، ۳۰ جلسه پرتو و شیمی‌درمانی خوراکی. حالا ام‌آرآیش عالیه و ماجراش نشون می‌ده انتخاب زمان درست، خودش بخشی از درمانه.

روز اول اون‌قدر استرس داشت که دهنش خشک شده بود و نمی‌تونست حرف بزنه. از دکتر اربابی خواست واقعیت رو بهش بگه و جوابش این بود: حق بیماره که حقیقت بیماریش رو بدونه. همون‌جا فهمید سرطان پستان داره و زد زیر گریه. وقتی پرسید «می‌شه باهاش کنار اومد؟»، دکتر گفت باید با کمک هم از بین ببریمش؛ و از همون روز تصمیم گرفت بجنگه. هنوز وسط درمانه و می‌گه دکترش با حوصله جواب همه‌ی سؤال‌ها و درددل‌هاش رو می‌ده.

آبان ۹۸ با تومور مغزی و ضعف دست اومد پیش دکتر اربابی. جراحیش انجام شده بود، ولی دستش هنوز درست کار نمی‌کرد. بعد از شروع درمان، دستش آروم‌آروم بهتر شد و حالا، هفت ماه بعد، تو آخرین تصویربرداری دیگه اثری از تومور دیده نمی‌شه. ویدیوی کوتاهیه، ولی خوشحالی‌ای که تو حرف‌هاش هست، خودش همه‌چیز رو می‌گه.